سارینا جووونم در 17 امین ماه زندگی اش + روز دختر ...

عزیزم، دختر گلم، در هفدهمین ماه زندگی ات بیشترین تغییراتی که به چشمم اومد این ها بود:

یکی از تغییرات خیلی خیلی خوب که در شما ایجاد شده این هست که صبحانه ات یکی از کامل ترین وعده های غذایی ات شده (اگه خودم چشمت نزنم) ، از وقتی که تقریبا دندون های آسیاب ات جوونه زده و جویدن برات آسون شده، صبحانه ات رو لقمه های کوچولوی کره عسل یا خامه عسل بهت می دم ( کلا از شیرینی عسل خوشت میاد) و چون بیشتر مواقع من و شما موقع صبحانه خوردن تنها هستیم، خیلی قشنگ و راحت کنارم می نشینی و با ذوق کامل لقمه های کوچولو رو خودت می جوی و می خوری و اگر اطرافمون کمی شلوغ باشه یک کمی به سختی لقمه ها رو از دستم می گیری و به دنبال شیطونی هستی...

با اینکه خانوم خانومای سحرخیز ما اگه اطرافش خلوت باشه حتی تا ساعت ١١ صبح هم می خوابه ولی چه ساعت ١١ صبح و چه زودتر، دوست دارم این عادتت رو ترک نکنم و به هر طریقی شده صبحانه ات یک وعده غذایی کامل باشه ....

یک مقداری ( فقط یک مقداری) لج باز شده ای و با گریه می خواهی به همه چیز برسی ( فکر می کنم این لج بازی ات یک مقداری به خاطر سن ات هم باشه...) مثلا اگر بخواهیم از خونه بابا جونی شون بریم بالا، با گریه نشون می دی که می خواهی بمونی و نیای بالا ، یا مثلا اگه یک کمی آب توی لیوان بریزم که مثلا با قاشق هم بزنی ( عاشق هم زدن آب توی لیوان هستی) باید با گریه لیوان و قاشق رو ازت بگیرم و موارد دیگه، ولی خدا رو هزار مرتبه شکر مثل بعضی از بچه ها نیستی که خیلی لج باز باشی و هیچ جوری آروم نشی و باید حرف تو سبز شه بلکه با دادن یک وسیله یا یک سرگرمی دیگه کم کم اون لج بازی قبلی ات از ذهنت می ره....

ماشالاه برای خودت خانومی شدی.

یک ذره فکر می کنم حسادت می کنی، نسبت به بچه ها نه (خدا رو شکر) بلکه نسبت به من یا بابا. اون هم به این طریق که بعضی مواقع دارم با بابایی حرف می زنم یا دارم تلویزیون می بینم یا دارم تلفن حرف می زنم و یا حتی دارم کتاب می خونم دائما خودت رو میاندازی تو بغلم و با بوس کردنم خودت رو برام لوس می کنی و یک جورایی می خواهی جلب توجه کنی...

الهی فدات بشم وجودت با ارزشترین چیز برای من و بابایه و این گونه مواقع بغلت می کنم و با تمام وجود یک ماچ محکم ازت می گیرم و قید تلویزیون یا تلفن رو می زنم و حتی من و بابا هم حرفامون رو به خاطر خانوم قطع می کنیم ....

تقلید پذیری ات روز به روز بیشتر می شه و تمام حرکات اطرافیان رو تکرار می کنی به ویژه حرکات من یا بابایی رو.

برای نماز خوندنت هم که می میرم، بعضی مواقع علاقه خاصی به چادر سفیدت نشون می دی و اون رو سر می کنی و تک تک حرکات ما از قبیل سجده و رکوع و قنوت رو تکرار می کنی و حتی مثل ما لب هات رو هم دائما تکون می دی.....

بعضی مواقع که صدای نوحه می شنوی، یک صدای غمگینی مثل ناله از خودت در میاری که مثلا داری تو هم نوحه می خونی ...

و جدیدا هم رقص خانوم به این طریق شده که بشکن می زنه و دور خودش می چرخه...

در ضمن روز دختر رو هم بهت تبریک می گم، به خاطر اسباب کشی خونه مامانی منیژه شون یک کمی تبریکم دیر شد.

دخترم در منشور زندگی در پرتو طیفهای شادی و غم

 آگاه باش زمانی در این دنیای کوچک به موفقیتهای بزرگ خواهی رسید

 که اولین دوستت را خدا بدانی

و در زندگیت دوست بدار مخلوقات خدا را

و مهربان باش با آنها آنگونه که دوست داری آنها با تو باشند

 و دریغ مکن از آنها آنچه را که برای خود دوست داری.

و من به عنوان انسانی که از جانب پروردگارم  

مفتخر به دریافت نام زیبای مادر شده ام

و خدای عزیزم این گوهر ارزشمند را 

در وجود من نهاد از خودش و تنها از خودش می خواهم:

پروردگارا..... دخترم را به دستان تو می سپارم

در آن لحظه که به اذن تو پا به دنیای جدید گذاشت

و در آغوش مادر جای گرفت ..... 

 عسلم روزت مبارک...

خیییییییییییییییییلی دوستت داریم.....

می خواستیم من و بابایی به مناسبت این روز شیرینی بگیریم که به خاطر اسباب کشی و کارهای زیادی که داشتیم نشد ولی به جاش عمو سعید و زنعمو فریبا زحمت کشیدند و شیرینی رو خریدن و ما هم نوش جان کردیم...